محمد علی سروری
نه شاعرم نه شعر گفتم از این پش فقط درد است که می اید سوی خویش
از اینده نمی توان گریخت و اینده را نمی توان گرفت و اما اینده هرگز به معنی سرنوشت از پیش تعین شده و قضا و قدر نیست .اینده را می توان ساخت.برای اینکار باید بپا خاست و به میدان مبارزه امد و اگاهانه جنگید و اینده را منظبق بر منافح خود شکل داد .اگر می خواهید رها شوید و از اعماق بیرون ایید باید همان کاری را کنید که همه ما باید انجام دهیم .هیچکس منجی ما نخواهد شد. رهایی از زنجیر بردگی کار اسانی نیست و هیجکس رهایی را به ما نخواهد بخشید یا ارزان نخواهد فروخت .کار فقظ بدست خود ما مسیر است .یعنی زندگی خود را وقف منافح اکثریت مردم افغانستان و جهان کردن.در صورتی که شما چنین کنید جامعه ما برای نخستین بار به نسلی دست خواهد یافت که شکست را شکست خواهد داد m_a_sarwari@live.at
m_a_sarwari@yahoo.com
پاتو
امی روزها که از پاتو جدائیم
چی می پرسی ازی حالی تبایم
از او روزی که رفتی ملک دیگرو
اسیر اوی *اب* سرد و نان گرمیم
دلی مه پاره پاره از بار تو پاتو
نه نان مزه میده ده ملک دیگرو
روزی شوه بوری در ملک پاتو
بیشینی لب جوی ساییس درختو
عجب توت و عجب باغ داره پاتو
چی خوب اولوم قوناع داره پاتو
فدای اسمان صافی تو پاتو
فدای شوخ شلبيد و رافی پاتو
ده اتریش درد مونه دلی سروری
بیبیه هر شوی او خواب تو پاتو
تابوت
مردم مرا ببرید از ان ملک عجیب
تابوت مرا ببرید در ان ملک غریب
تا خاک کی به یگ گوشه وطن شوم
دور از تو وطن خاک شدم مردمقريب
(محمد علی سروری)
یار امد زد در وازه ما
خواب بودم رفت از خانه ما
گریه کردم ناله کردم زار زار
تا بیاید پس او در خانه ما