با تو از عشق میباید سخن بسیار گفت
از دل ماتم سرای و از تن بیمار گفت
باتو باید از غم دیرینه و از ظلم خصم
از غم تنهای و از جور بیمقدار گفت
عشقت نه سرسریست که از سر بدرشود
مهرت نه عارفیست که جای دیگر شود
عشق تو در دلم و مهرت در وجودم
با شیر اندرون شده با حان بدر شود
ای کاش درد میماند کبوتر با خزان سرد میماند
بجای این همه ادم نماها یکی میماند اما مرد میماند
ز نورستا ن الی زابل به رغـم مردم کا بــل
بر و بنگر حيا ت مرد ما ن کو ه و صــحرا را
اگر چه بند ارغندا ب و آب قند هار افــزود
ولی دهقا ن همان مزدور پارينه است آقارا
هرا ت آن مهد دانش آ نچنا نش گلشن افـسرده
کــه در تحت سفر هم کـش نبــو د جا م صـــهبا را
ز حــــا ل غو ر و غر جستا ن چه گويم خود برو بنگر
که از عصر حــــــجر بد تر بو د ا حــــوا ل ، آ نها را
عجاِ يب ها ی عا لــــــم را نگو يی هفت اگر بيــنی
بــــــه ملــک با ميــــــا ن ، بند ا مير و نقش بودا را
چنا ن بندامير ا ز آ ب هستی بخش سر شار است
سزد آ نجا گر ا ز مستی زنــم بـر سنگ مـــــينا را
من تو هر دو را ا فغا نستـا ن مـــــــا در بــــــود ا ما
مکن تقسيم بـــــا مـن ای برادر کــــــــو ه بــا بــا را
( مرحوم طاليب حسین ارزگانی )
از اینده نمی توان گریخت و اینده را نمی توان گرفت و اما اینده هرگز به معنی سرنوشت از پیش تعین شده و قضا و قدر نیست .اینده را می توان ساخت.برای اینکار باید بپا خاست و به میدان مبارزه امد و اگاهانه جنگید و اینده را منظبق بر منافح خود شکل داد .اگر می خواهید رها شوید و از اعماق بیرون ایید باید همان کاری را کنید که همه ما باید انجام دهیم .هیچکس منجی ما نخواهد شد. رهایی از زنجیر بردگی کار اسانی نیست و هیجکس رهایی را به ما نخواهد بخشید یا ارزان نخواهد فروخت .کار فقظ بدست خود ما مسیر است .یعنی زندگی خود را وقف منافح اکثریت مردم افغانستان و جهان کردن.در صورتی که شما چنین کنید جامعه ما برای نخستین بار به نسلی دست خواهد یافت که شکست را شکست خواهد داد 